هر چرخش
اعترافی است سوزناک

بر رنج

که بیهوده فرسایشمان می دهد

و به سوی نیستی

پرتابمان می کند

ببین که چگونه می چرخم

بر مداری که

گرد پوچی می پاشد

بر تمامی آنچه در پیرامونش

تنگ در آغوش کشیده

در هم پیچیده اند

 تمامی رگ و پی ام

و من همچنان می چرخم

تا تهوع

تا خفگی

تا مرگ

 

این واژه های معلق , سرگردان و سیاه , هیچ نیستند ; جز اعترافی به یک تلاش بیهوده برای معنا بخشی به چهانی پوچ و بیان یک تراژدی دردناک. و شاید هم چرخشی باشند که به یک تهوع فراگیر می انجامد .

 

 



هیچگاه نمی توان به ستیز آذرخش با تاریکی دل بست . آذرخش بیش از هر چیز نمادی است از نابودی در دام تاریکی ...

جراحت قلبم

دره هایی عمیق

و تو

ناکام از فتح

حركتى ممتد از جابجايى پاره ايى جريان به دام افتاده در تن زمين

چه بى معناست آنچه بر اين مجموعه مى گذرد 

و نامى كه بر آن نهاده اند : انسان .

با دود سیگار همراه می شوم از بام خانه تا بغض نقره ای رنگ ماه ...