پروانه ای مرده ,بود

در کنجی از پنجره ای ناگشوده ,

و پاره ای جا مانده از من

در میان زمان,

آن هنگام که از خواب برخاستم;

اندوه صبحگاهم .





در زمان

پنهان است ،

آنچه كه از من

ديگر نيست

خاطره نت هايى

كه رنج مى برند

سرگردان،

بى هيچ دستاويزى

چون حافظه اى

رو به زوال

  

 زندگی نا بهنگام ام 
معمایی است بی پایان
که دستخوش مرور زمان شده .
یک پازل بی معنا 
که فرو می پاشد و پراکنده می شود , 
و تنها تکه هایی از آن برجای می ماند . 

این چرخه ادامه می يابد , و تلخ ترين حقيقت آنست كه ما قادر به نااميد شدن نيستيم.

                       

 پيرمرد می گفت : ديگر زمانش رسيده است ,  يادتان كه نرفته ... پای آن درخت وزم هميشگی ... 

بر مرگت حسرت می برم بدون حتی قطره ای اشك .